Test – Renault Clio full hybrid E-Tech 160 w ofercie WUZO
Nowy, hybrydowy Renault Clio otrzymał większy silnik. Jest też mocniejszy i szybszy, a co ciekawe, pali wyraźnie mniej od poprzednika. Pytanie, czy to jedyne argumenty, jakimi gra francuska nowość segmentu B?
SPECYFIKACJA Silnik: R4 Pojemność: 1798 cm3 Moc: 160 KM Moment: 270 Nm Skrzynia biegów: Automatyczna, piętnastobiegowa 0-100 km/h: 8.3 s Prędkość max. 180 km/h Masa 1316 kg Cena od 115 500 PLN
Renault Clio to absolutny fundament europejskiego segmentu B. 35-letni staż rynkowy przełożył się na sześć generacji i sprzedaż na poziomie imponujących, ponad 17 milionów egzemplarzy. Obecne wcielenie francuskiego mieszczucha trafiło na rynek kilka miesięcy temu, wprowadzając do swojej klasy multimedia zintegrowane z usługami Google oraz 29 systemów wspomagających kierowcę. Co jeszcze skrywa Clio anno domini 2026?
Stylizacja nowego modelu Renault dość mocno odbiega od tego, co widziałeś do tej pory. W pierwszej kolejności w oczy rzuca się muskularność sylwetki i co ciekawe, nie jest efektem szaleństwa przetłoczeń. Spójrz tylko na te masywne błotniki oraz stosunkowo niewielkie reflektory w efektownych, czarnych oprawkach. Na tym jednak nie koniec, bo drobnym, przednim światłom towarzyszy mocno zarysowany, wysunięty do przodu grill. Innym detalem, na który z pewnością zawiesisz oko, są pokaźne klamry świateł dziennych. Idąc dalej wzdłuż auta, też nie powinieneś narzekać na nudę. Z boku, Clio intryguje proporcjami nadwozia ze stosunkowo długim przodem i gwałtownie, niemal pionowo ściętym tyłem.
Co łączy mieszczucha segmentu B z rasowym spiderem?
Przy okazji. Wiedziałeś o tym, że Clio jest pierwszym modelem od czasów Renault Spidera z 1999 roku, w którym zastosowano podwójne tylne światła? W Clio mają jednak kształt heksagonów, które znacznie lepiej wpisują się w język stylistyczny. A jak prezentuje się samochód jako całość? Małe Renault wygląda tak dynamicznie, iż jest niemal gotowe nadać tempo miejskiej dżungli. To z zewnątrz, bo wnętrze kryje trochę inny klimat. Do środka zaprasza nic nie zdradzający fotel, który przy bliższym poznaniu okazuje się całkiem wygodny. Deska rozdzielcza z kolei, to już trochę tradycyjny układ, w którym główne skrzypce grają dwa, skoncentrowane na kierowcy ekrany. Dokładnie tak jak w przypadku większych i droższych Renault. Dodaj do tego garść przycisków na kierownicy, drzwiach oraz pod kratkami nawiewów (za co spory plus), a otrzymasz po prostu schludne miejsce pracy.
Naturalnie, Clio ma praktycznie wszystko, czym może zapunktować u miłośnika smartfonizacji. Jest nawigacja Google, multimedia z możliwością integracji ze smartfonem oraz ładowarka indukcyjna, choć ta niestety nie imponuje skutecznością. A skoro przechodzę do krytyki francuskiego mieszczucha, to wytknę jeszcze kilka innych rzeczy. Zacznę od przestrzeni. Clio to jeden z największych samochodów w swojej klasie. Mierzy 4116 mm długości, a rozstaw osi to 2591 mm. Jeśli jednak oczekujesz przestrzeni w kabinie, to tak. Sporo będzie jej w pierwszym rzędzie siedzeń, natomiast z tyłu. Cóż, „ciasno” będziesz odmieniać przez wszystkie przypadki.
Sztuka komplikowania najprostszych rzeczy
Ustaliliśmy zatem, iż lepiej siedzieć za kierownicą Clio, niż z tyłu. Nie oznacza to jednak, że życie kierowcy musi być usłane różami. Wszystko zaczyna się niewinnie od momentu, kiedy chcesz wybrać D jak „drive”, by ruszyć tym francuskim wehikułem. Nie patrzysz na dźwignię, bo wiesz, że wystarczy pociągnąć ją do dołu i co? Wycieraczki szorują po szybie z szybkością pracownika ulicznego pit-stopa na nielegalnym samozatrudnieniu, zaskoczonego zielonym światłem sygnalizacji. Tak prezentuje się ergonomia po francusku, czyli mnogość istotnych przełączników, upchniętych w jednym miejscu. Oczywiście, żeby było ciekawiej, to poza obsługą przekładni oraz wycieraczek, Renault ma typowy dla siebie panel obsługi radia, który ze względu na lokalizację oraz sposób działania, trudno będzie pomylić z powyższymi.
Przesiadający się ze starszych modeli Renault (w tym też drugiej i trzeciej generacji Clio), rozczarują się jeszcze czymś innym. Francuska motoryzacja stała się nieprzyjemnie twarda i wcale nie mówię tu o zawieszeniu. Siedząc w małym Renault, odnosisz wrażenie, że duże ekrany celowo mają skupiać na sobie uwagę, by przypadkiem nie dostrzec twardych, srebrno-czarnych materiałów. Stosunkowo miękko robi się dosłownie w kilku miejscach. Na podłokietnikach, kierownicy oraz tapicerowaniu deski rozdzielczej oraz boczków drzwi i to ostatnie budzi szczególną ciekawość. Mieszanka faktury materiału oraz struktury gąbki pod tapicerką tworzą w dotyku coś w rodzaju styropianu! Pocieszeniem dla morza twardego plastiku są za to solidne spasowanie oraz sensowne uporządkowanie kokpitu.
Jak mawiają Amerykanie: „no replacement for displacement”



Ale są też zmiany, które można uznać za co najmniej interesujące, a jedna z nich jest ukryta w gamie silnikowej. Po pierwsze, jednostka 1.3 stworzona we współpracy z Nissanem oraz Mercedesem, zdążyła przejść już do historii. Tu akurat szkoda, bo silnik zbierał naprawdę dobre opinie. W jego miejsce pojawił się motor 1.2 — taki sam można spotkać choćby we flagowym Rafale. Nas jednak bardziej interesuje hybryda. Poprzednik miał pod maską wolnossące 1.6 o mocy 90 KM, zaś dzięki napędowi elektrycznemu, moc systemowa wynosiła 145 KM. Nowy model w wariancie hybrydowym otrzymał większy motor o pojemności 1.8-litra, legitymujący się mocą 109 KM. Systemowo Clio produkuje już 160 KM, pozbywając się przy okazji większości problemów poprzednika.
No właśnie. Miałem okazję testować poprzednika i o ile w warunkach miejskich, samochód robił naprawdę świetne wrażenie, tak w trasie był już nie do zniesienia. Osiągnięcie i utrzymanie prędkości autostradowej drenowało baterię w zastraszającym tempie, a rozładowane Clio nie tylko wyraźnie traciło wigor, ale też z trudem utrzymywało zadane tempo jazdy zamieniając praktycznie całą moc w ruch. Rzeczywiste osiągi też nie chciały pokrywać się z deklaracjami, bo „setka” padała łupem francuskiej hybrydy 0.3 sekundy później, niż w zapewnieniach (9.3 s). Jak jest obecnie?
160-konny zestaw pozwala na zdecydowanie bardziej komfortową jazdę w trasie. Samochód ma już dość mocy, by sprawnie przyspieszyć, a utrzymanie szybszego tempa jazdy nie jest okupione wierceniem w głowie wysokimi obrotami silnika. Paradoksalnie, większy motor nie musi oznaczać wyższego zużycia paliwa. E-Tech 160 pokonał moją trasę pomiarową z apetytem na poziomie 6 l/100 km (wynik poprzednika na niemal tej samej trasie, to 7,6 l/100 km), co przy moim tempie jazdy, jest naprawdę imponującym wynikiem. Co więcej, Clio wyraźnie zawstydziło też chińskiego BYD Dolphin G DM-i, o którym pisałem jakiś czas temu.
I choć poprawiono największe bolączki poprzednika, to samochód dalej musi mierzyć się z niespełnionymi deklaracjami producenta, przy czym znów wskażę na zmierzone osiągi. Na papierze, deklarowane przyspieszenie do 100 km/h wyniosło 8.3 sekundy. W rzeczywistości, nastaw się na okolice 8.6 s, co samo w sobie, też nie jest złym wynikiem. Sama przekładnia, również okazuje się mieć swoje ograniczenia. Warto jednak pochylić się nad nią, by zrozumieć, z czym to się je.
Skrzynia biegów — dzieło inżynierii, czy przekombinowane ustrojstwo?
Skrzynia Multi-Mode to autorski projekt Renault, oparty na czterobiegowej przekładni kłowej, współpracującej z dwoma silnikami elektrycznymi (klasyczna jednostka trakcyjna ze swoimi dwoma biegami oraz rozrusznikoalternator — HSG). Konstrukcja pozwala na efektywne łączenie napędu spalinowego oraz elektrycznego oraz jazdę w jednej z piętnastu kombinacji pracy układu, które dla uproszczenia uznajmy za biegi. Mówi się, że od przybytku głowa nie boli, ale czy to prawda?
Prawdę powiedziawszy, spierałbym się. O ile przy spokojnej, normalnej jeździe przekładnia działa praktycznie niepostrzeżenie, tak deptanie prawego manipulatora ujawnia wszystkie słabostki tego rozwiązania. Mając do wyboru tak wiele przełożeń, Clio potrzebuje naprawdę dłuższej chwili, by wybrać najlepsze z nich. Co śmieszniejsze, „pomysł” i realizację dzieli cała machina stereotypowej, francuskiej biurokracji, co w praktyce oznacza tygodniowe przerwy w przekazywaniu mocy na koła. Zdarza się też, że Clio potrafi zaakcentować zmianę biegu brzydkim szarpnięciem, choć najczęściej dzieje się tak w przypadku gwałtownej zmiany stylu jazdy. Aż z łezką w oku przypominam sobie czasy zrobotyzowanych przekładni półautomatycznych.
Na domiar złego, zawieszenie wcale nie musi nastrajać do spokojnej jazdy. Mimo iż Clio ma całkiem sprężyste nastawy i potrafi przechylić się w zakrętach, to rezerwy przyczepności są naprawdę spore. Dodaj do całości pewne prowadzenie (zwłaszcza na autostradzie), a otrzymasz samochód, który nie tylko potrafi prowadzić się w dojrzały sposób — czyli jak auto wyższej klasy —, ale też dostarcza pewnych ilości frajdy.
Clio — oszczędna hybryda nie tylko do miasta dostępna na WUZO
Okazuje się więc, iż małe Renault, to nie tylko zgrabne i ekonomiczne auto do miejskiego przemykania z punktu A do B. Clio jest też sprawnym narzędziem do pokonywania podmiejskich wiraży, spiętych ze sobą odcinkami prostych. Samochód jest całkiem szybki, zadowala się niewielkim zużyciem paliwa i oferuje całkiem bogate wyposażenie. Już bazowa wersja Techno ma „na stanie” automatyczną klimatyzację, świetne reflektory LED z jeszcze lepszym asystentem świateł drogowych, przyciemniane szyby, oświetlenie ambientowe czy ponad 10-calowe ekrany.
Pewnie zastanawiasz się, ile to wszystko kosztuje? Co najmniej 115,5 tysiąca złotych. Prezentowany samochód, pokryty zachwycającą czerwienią i doposażony w duże obręcze kół, ładowarkę indukcyjną, a także pakiety winter oraz safety, driving & parking, wymaga dopłaty 11 200 złotych. A jak wygląda oferta WUZO? Cóż, obecnie nie znajdziesz Renault Clio w ofercie najmu długoterminowego. Jeśli jednak szukasz oszczędnego hatchbacka do miasta, koniecznie zapoznaj się z naszą aktualną ofertą.
Marcin Koński, WUZO